2 soorten ondervoeding

Naar navigatie springen Naar zoeken springen Ondervoede Amerikaan uit een Japans krijgsgevangenkamp Voedsel is een levensvoorwaarde voor het functioneren van het menselijk lichaam en voorziet het van de benodigde brandstof om taken uit te voeren. Een tekort aan vitale bouwstoffen zoals eiwitten, vitaminen en mineralen kan leiden tot ernstige lichamelijke klachten. Ondervoeding kan bij patiënten extreme gewichtsafname tot gevolg hebben, terwijl bij jonge kinderen dit risico nog groter is.

In de meest verontrustende gevallen kan ondervoeding zelfs fataal aflopen. In Nederland komt deze aandoening vooral voor onder de oudere generatie, waarbij slikstoornissen en verminderde eetlust vaak de boosdoeners zijn, waardoor de inname van vocht en voedsel te gering wordt. Met name tijdens ziekteperiodes of het herstel hiervan heeft het lichaam een verhoogde behoefte aan voedingsstoffen.

Wanneer een patiënt door ziekte minder consumeert of juist meer energie verbruikt, kan er ongemerkt gewichtsverlies optreden. Het lichaam krijgt daardoor onvoldoende essentiële nutriënten binnen die juist dan cruciaal zijn. Bij ouderen kan ondervoeding al snel levensbedreigende gevolgen hebben. Oorzaken en gevolgen Ondervoeding vindt meestal zijn oorsprong in inadequate voedselinname of een verkeerd voedingspatroon, maar kan ook voortkomen uit een gestoorde opnamecapaciteit van het lichaam.

Dit komt voor bij diverse darmgerelateerde aandoeningen en metabole stoornissen. Daarnaast speelt de psychische aandoening anorexia nervosa een significante rol. Er zijn nog andere, medisch complexere oorzaken van ondervoeding die specialistisch onderzoek vereisen, zoals stoornissen in de darmwandabsorptie tijdens de eerste fase van de bloedleverpoortader, acute vergiftigingsverschijnselen, kortdurende ziekenhuisopnames voor leverbiopsieën, hemochromatose - een ijzerstapelingsziekte - of ernstige leverdisfuncties.

Ook dient men bij de behandeling rekening te houden met medicatie die de patiënt gebruikt, waarbij doseringen nauwkeurig dienen te worden vastgelegd in het medische dossier. Psychische factoren spelen eveneens een cruciale rol. Het bijhouden van een symptomenagenda kan helpen om de werkelijke onderliggende oorzaak te achterhalen.

Frequent voorkomende symptomen bij ondervoeding zijn onder meer afbraak van spierweefsel, semi-ernstige stijfheid bij het opstaan - een teken dat serieuze aandacht verdient - en ernstige verslechteringen veroorzaakt door opioïden zoals buprenorfine, die kunnen leiden tot totale fecale impactie, extreme vermagering, duizeligheid, een bleke, koude en droge of juist klamme huid, uitstekende botstructuren in een vergevorderd stadium, broos en uitvallend haar en een progressieve achteruitgang van alle orgaanfuncties.

Bij kinderen uit ondervoeding zich vaak in een vertraagde groei. Een bekend voorbeeld hiervan is scheurbuik, veroorzaakt door een tekort aan vitamine C. Behandeling Er zijn diverse benaderingen om ondervoeding te behandelen. Zo kan de patiënt een voedingsrijk dieet volgen, medische voeding zoals drinkvoeding of sondevoeding toegediend krijgen, of een intraveneus infuus met voedingsstoffen ontvangen.

Wanneer iemand gedurende meerdere dagen nauwelijks of geen voedsel heeft gegeten, dient men tijdens de behandeling alert te zijn op het optreden van het hervoedingssyndroom. In ontwikkelingslanden vormt het gebrek aan toegang tot voedsel het grootste obstakel. De behandeling van ondervoeding is daar bijzonder uitdagend, aangezien een consistente voedselvoorziening niet altijd mogelijk is.